Ω Ελλας, προγόνων Γη και απογόνων κόλαση, δώσε μου έμπνευση να φιλοτεχνήσω τον ύμνον που στην άκρη της γλώσσας μου έχω, εκείνης που τόσο σάλιο έχει επενδύσει για εσένα.

Διθύραμβος

Εν αρχή ην το χαός και είπε ο Θεός, ο Αβρααμικός όμως: «Ας υπάρξει ο κόσμος».

Και εγένετο ο κόσμος, λέξη γνήσια ελληνική.

Βελανιδιές παντού, άφθονοι καρποί για όλους τους κακομοίρηδες. Η ζωή ήρεμη, με ήχους ασυνάρτητους και ανθρωποειδή δίχως σπαθιά και βόλια να βολοδέρνουν.

Ως που ξάφνου, πραγματοποιήθηκε το λεγόμενο μπιγκ μπανγκ, ένα εξελικτικό θαύμα και δημιουργούνται οι έλληνες εκ του μηδενός, πλάσματα τόσο ανώτερα των προγόνων τους, sui generis.

Οι έλληνες όπως ήταν φυσικό προοδεύσανε, χαρίζοντας νέες έννοιες στο παγκόσμιο λεξικό, όπως «φιλοσοφία», «δημοκρατία» και «κανταΐφι»… Έννοιες που σημάδευσαν την ανθρωπότητα και που λίγοι βάρβαροι κατανόησαν ποτέ.

Εντυπωσιασμένος ο Θεός, ο παλαιοδιαθηκικός, από τα καμώματα των ελ, αποφασίζει να τους νερφάρει λίγο. Σπέρνει την διχόνοια μεταξύ τους και τους καταδικάζει αιώνια, έρχεται η πτώση των ελ, το προπατορικό αμάρτημα.

Μα’συ Ελλάς, δεν έσκυψες ποτέ. Διαρκώς εξελισσόμενη, προσαρμοστικότατη. Και τους ψευδείς Θεούς σου έδιωξες και ιδεολογίες άλλαξες, μέχρι και τον πολιτισμό των βαρβάρων δέχτηκες. Πάντα με υστεροβουλία, ξύπνια όπως είσαι.

Και την γιουροβίζο κέρδισες και το γιούρο, μέχρι και στο ελληνοτουρκικό σαρβάιβορ έδειξες ήθος και έκανες όλο το έθνος να κλάψει!

Να κλάψει, όπως κλαίγανε οι ανατολίτες όταν τους σφάγιασε και εκπολίτισε ο Μέγας Αλέκος, οι Πέρσες, οι Οθωμανοί, οι Βυζαντινοί και οι Ευρωπαίοι.

Έχεις πολλά θύματα να υπερηφανεύεσαι, όπως όλοι οι άλλοι γειτονές σου. Για αυτό και σε τιμά ο χάρτης, με το δικό σου χρώμα, την δική σου σημαία και το τραγουδάκι.

Εγέρθητι για τον ύμνο παρακαλώ!